(untitled) (SCIENCE TIME JOURNAL, 2026)
Mazkur maqolada Nazar Eshonqulning “Taqiq mevasi”, “Go‘ro‘g‘li yoxud hayot suvi” asarlaridagi diniy rivoyatlarning badiiy talqini va estetik funksiyasi tahlil qilinadi. Adib ijodida Qur’on rivoyatlari, xususan, Odam Ato va Momo Havo haqidagi syujet arxitepik va ramziy qatlam sifatida namoyon bo‘lishi asoslanadi. Diniy motivlar muallif tomonidan didaktik yo‘sinda emas, balki zamonaviy inson ruhiyati, ma’naviy inqirozi va ekzistensial iztiroblarini ochish vositasi sifatida qayta talqin etiladi.